Op 26 januari 2026 schudde Matteo Salvini, vicepremier en minister van Infrastructuur, de hand van Tommy Robinson – de beruchte Britse extreemrechtse provocateur, veroordeelde geweldpleger, fraudeur en cocaïnedealer – openlijk in zijn eigen ministerie in Rome. Een schokkende foto, triomfantelijk gepost door Robinson zelf op X, toont de twee mannen die glimlachend poseren alsof ze oude kameraden zijn. Robinson jubelt: “Het was een eer om handen te schudden met een man die ik al jaren bewonder: een moedige leider, een sterke man van Europa.” Dit is geen onschuldig netwerkmoment – het is een flagrante normalisering van racisme, witte suprematie en haat in het hart van de Italiaanse regering.

Tommy Robinson (echte naam Stephen Yaxley-Lennon) is geen politicus, maar een straatvechter van de ergste soort. Oprichter van de English Defence League, een haatbeweging die bekendstaat om anti-moslim rellen en geweld. Hij heeft meerdere veroordelingen op zijn strafblad: mishandeling (waaronder een politieagent), hypotheekfraude, valse paspoort, drugsbezit met intentie tot verkoop. Recentelijk zat hij vast voor minachting van de rechtbank, maar hij profileert zich nu als “journalist” met miljoenen views op X, waar hij gif spuit over immigratie, “radicale islam” en de ondergang van het Westen verkondigt. Tien jaar geleden viel hij in Rome een immigrant aan; nu keert hij terug als gevierde gast van de vicepremier. Salvini, de man die ooit schepen met vluchtelingen blokkeerde en “prima gli italiani” (Italianen eerst) schreeuwde, ontvangt hem in een officieel overheidsgebouw. Er was geen persbericht of een officiële agenda, het was gewoon een privé-handdruk die Robinson nu mag gaan uitbuiten voor zijn xenofobe propaganda.

In zijn YouTube-video “Rome, Open Borders & the Man Who Said No” paradeert Robinson door Rome, klaagt over “veranderingen” door immigratie en prijst Salvini als de held die grenzen dicht hield, vervolging trotseerde en won. Hij hint op een bredere alliantie: “Europa MOET verenigen!” – code voor een front van nationalisten tegen migranten, “woke” en de Europese Unie. De reacties van de oppositie in Italië waren explosief. Matteo Orfini (Partito Democratico) noemde het “een nieuwe stap in de degeneratie van de Lega” en een belediging voor de antifascistische grondwet. Marco Furfaro (PD) sprak van “een gebrek aan een minimum aan moreel en politiek fatsoen”. Nicola Fratoianni (Alleanza Verdi e Sinistra) vond het “onacceptabel“. Carlo Calenda (Azione) eiste Salvini’s aftreden: “Een cocaïneverslaafde en meervoudig veroordeelde neonazi ontvangen in een ministerie? Dit is een schande!”

Zelfs binnen de regeringscoalitie barstte het: Antonio Tajani (Forza Italia) verklaarde botweg: “Robinson is incompatibel met mijn waarden. Ik zou hem nooit ontmoeten.” Antiracisme-organisaties noemden het ronduit “een ontmoeting van fascisten“. Salvini reageerde zoals gebruikelijk laconiek en arrogant: “Ik ontmoet wie ik wil voor gemeenschappelijke gevechten.” Hij schermt met de “vrijheid van meningsuiting” en claimt dat legacy media geen macht meer hebben. Maar dit gaat verder dan vrije meningsuiting – dit is institutionele legitimering van een man die haat zaait, rellen aanwakkert en een crimineel verleden heeft. Het riekt naar opportunisme. Salvini zoekt internationale bondgenoten in een tijd dat zijn Lega krimpt en geteisterd wordt door interne afsplitsingen (het is een kwestie van maanden voordat ex-generaal Roberto Vannacci zich afsplitst met zijn nieuwe partij Futuro Nazionale) en hij zich moet profileren als de hardste in de coalitie met Giorgia Meloni.

Eva Vlaardingerbroek, de Nederlandse remigratie-agitator en bondgenoot van Robinson, speelde een ondersteunende rol. Ze reisde met Tommy Robinson mee naar Rome, ontmoette hem kort ervoor en werd genoemd in zijn video’s als deel van de trip. Samen vormen ze een internationaal clubje: anti-immigratie-extremisten die “great replacement” en “remigration” prediken, gesteund door figuren als Orbán en enorm geboost door Elon Musk op X. Dit is geen toeval – het is een patroon van transnationale haatnetwerken die elkaar versterken. Deze handdruk is een symbool van hoe ver de normalisering van rechts-extremisme is gegaan. In een Europa waar nationalistische populisten aan de macht zijn, ontvangen ze nu openlijk figuren die te giftig zijn voor mainstream rechts. Giorgia Meloni zwijgt zoals zo vaak in heikele situaties – maar stilzwijgen is instemming. De vraag is niet óf dit schandalig is, maar hoe diep deze giftige allianties nog zullen wortelen. Salvini’s “Ik ontmoet wie ik wil” is een provocatie tegen de democratie zelf. En Robinson lacht in zijn vuistje, wetend dat hij nu een voet tussen de deur heeft bij een belangrijke Europese regering.

Post-scriptum 3 februari: de aangekondigde splitsing in de Lega heeft niet lang op zich laten wachten.