Jonas Pardo en Samuel Delor

 

Vertaling van: Tsedek!, UJFP : Les « Juifs d’exception » comme bouclier (19 november 2024)

 

Wat zijn TSEDEK! en de UJFP, en wat is het standpunt van deze organisaties ten aanzien van Joden en de strijd tegen het antisemitisme? We publiceren fragmenten uit het hoofdstuk over dit onderwerp uit het Petit manuel de lutte contre l’antisémitisme (Klein handboek voor de strijd tegen antisemitisme) van Jonas Pardo en Samuel Delor, dat onlangs verschenen is bij uitgeverij Éditions du Commun. Hierin wordt kritiek geuit op de uitzonderingspositie die sommige antizionistische joden claimen en de manier waarop dit een deel van links in staat stelt om elke vorm van kritische reflectie te vermijden. (redactie K.)

De Union Juive Française pour la Paix (UJFP) werd opgericht in 1994 en brengt Joodse en niet-Joodse mensen samen. Ze definieert zichzelf als een antizionistische Joodse stem tegen het Israëlische kolonialisme en is voorstander van een rechtvaardige en duurzame oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict door de erkenning van een Palestijnse staat naast de Israëlische staat, met op langere termijn de oprichting van een binationale staat. Tsedek! is een collectief dat zichzelf omschrijft als “dekoloniaal Joods” en werd in juni 2023 opgericht door enkele jonge kaderleden van de UJFP. Deze organisaties nemen het bijna automatisch op voor prominente linkse figuren wanneer zij worden beschuldigd van antisemitische uitlatingen. Ze verschijnen in de media, organiseren bijeenkomsten, geven boeken uit en staan in de schijnwerpers tijdens evenementen waarbij sprake is van solidariteit met Palestina. Het doel van dit hoofdstuk is niet om hun discours over Israël en Palestina te analyseren, dat binnen links niet zo bijster origineel is, maar wel hun discours over Joden en de strijd tegen het antisemitisme.

Een houding van afzondering

De UJFP positioneert zichzelf op de pagina “Qui sommes nous?” van haar website als gekant tegen “de Joodse gemeenschapsinstellingen in Frankrijk, die via het CRIF en diverse instanties, waaronder fascistische milities zoals de ”Ligue de Défense Juive“, optreden als instrumenten van de zionistische propaganda”[1]. Het collectief Tsedek! verklaart in de tweede regel van zijn manifest: “Wij breken met het discours van de Joodse instituties die pretenderen ons te vertegenwoordigen en ook dat van het merendeel van de Franse antiracistische Joodse organisaties”[2].

De UJFP en Tsedek! plaatsen zich dus in oppositie tegen de Joodse organisaties en instellingen, hetgeen als zodanig binnen het kader van aanvaardbare politieke kritiek blijft, ook al is de bewering dat de LDJ en het CRIF gelijkwaardig zijn onjuist en belemmert het begrip voor de interne sociale dynamiek binnen de Joodse instellingen. De UJFP en Tsedek! gaan echter verder dan alleen maar kritiek op de politieke koers van Joodse instellingen. De retoriek en praktijk van deze twee organisaties neigen ertoe alle joden die hun opvattingen niet volledig delen, aan te merken als “slechte Joden”. Daardoor gedragen zij zich tegenover links als uitzonderlijke joden of authentieke en echte ‘goede Joden’ door een scheidslijn te trekken tussen zichzelf en de ‘slechte joden’, die besmet zouden zijn met een inauthentieke ideologie die eigen is aan het jodendom, namelijk het zionisme. Met zionisten bedoelen ze alle Joden die hun inschikkelijkheid ten opzichte van antisemitisme niet delen, ongeacht hun mening over Israël en Palestina. Joden die zichzelf omschrijven als antizionisten of azionisten, maar antisemitisme van welke kant dan ook afwijzen, worden door de UJFP en Tsedek! steevast bestempeld als ‘linkse zionisten’! De woorden die zij aan de kern van de Joodse identiteit koppelen, dienen niet om een bepaald aspect van het jodendom of antisemitisme uit te drukken dat niet door niet-Joodse mensen zou worden opgemerkt. De gekozen woorden worden gebruikt om een houding van uitzonderlijkheid te bevestigen en discussies over antisemitisme binnen links te neutraliseren.

De Israëlische regisseur Eyal Sivan, die regelmatig door beide collectieven wordt uitgenodigd, deelt deze visie. Voor Sivan zijn zionisten “valse Joden”, die hij “judaïsten” noemt en die hij tegenover de ‘echte’ of “goede Joden” plaatst: “Er is sprake van een ontheiliging van de Joodse herinnering in naam van wat ik vandaag de dag ‘de judaïstische staat’ noem. Daar moet een einde aan komen en wij, de dissidenten, wij, de joden, moeten duidelijk maken dat zij judaïsten zijn en wij Joden“[3]. De uitzonderlijke Joden van links stellen een nieuwe normatieve relatie tot het Jood-zijn voor die volledig in tegenspraak is met de pluralistische benadering die historisch gezien kenmerkend is voor links-Joodse kringen, waaronder de Bund. Tot nu toe vond men deze houding van uitzonderlijkheid aan de andere kant van het politieke spectrum, bij ultraorthodoxe sekten die beweren het exclusieve recht te hebben om het jodendom te definiëren, of bij extreemrechts onder Joden. Sommige reactionaire stromingen zijn van mening dat ‘slechte Joden’ die zich niet aan de bijbelse verboden houden, het niet verdienen om ‘Jood’ genoemd te worden en geëxcommuniceerd zouden moeten worden. Elders, onder de messiaanse zionisten, zijn er groeperingen die Joden die zich verzetten tegen de kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever beschouwen als verdwaalde zielen die het verbond met God hebben verbroken. Door de in de Bijbel beloofde bezetting van Judea en Samaria te weigeren, zouden deze ‘slechte Joden’ uit het Joodse volk moeten worden verwijderd. […]

In de Verenigde Staten wordt het idee van een ‘authentiek jodendom’ dat van nature antizionistisch zou zijn, gedeeld door de militanten van Jewish Voice for Peace. Het wordt ook gedeeld door de Naturei Karta, een reactionaire ultraorthodoxe joodse sekte, die het zionisme als een religieuze aberratie beschouwt. De Naturei Karta, die met hun traditionele orthodoxe kleding, baarden en krullen worden gezien als ‘authentieke Joden’, zijn de favoriete joden van Dieudonné, Robert Faurisson en ayatollah Khomeini, met wie ze sinds de jaren 2000 optreden op conferenties van holocaustontkenners. […]

 

“Het gaat niet alleen om de afwijzing van het idee dat Israël namens alle joden zou spreken, het gaat erom te suggereren dat alle Joden die het niet met hen eens zijn medeplichtig zijn aan het Israëlische beleid.”

 

Het onderscheid tussen ‘goede’ en ‘slechte’ Joden creëert stereotype beeldvorming en draagt zo bij aan de essentialisering van joden. Uitzonderlijke Joden zijn geen ‘valse Joden’ of ‘echte Joden’. Het zijn Joden die zichzelf als uitzondering positioneren, een verlichte minderheid binnen de corrupte minderheid. De beweging Not in my name verzet zich tegen de retoriek van Israëlische leiders die een onderdrukkend politiek voeren tegen de Palestijnen in naam van het hele Joodse volk. Het is een volkomen legitieme afbakening ten opzichte van de Israëlische regering. Maar voor uitzonderlijke Joden is dat niet voldoende. Het gaat niet alleen om het weigeren dat Israël namens de joden spreekt, het gaat om de suggestie dat alle joden die dat niet doen medeplichtig zijn aan het Israëlische beleid. Degenen die niet zeggen “Not in my name”, met name omdat ze de geopolitieke dwang afwijzen, zouden accepteren dat ze door Israël worden vertegenwoordigd en zouden dus medeplichtig zijn aan de onderdrukking van Palestina. […]

De strategie die door de uitzonderlijke Joden is ontwikkeld, is niet alleen een verkeerd antwoord op de pretentie van de Israëlische regering om namens alle Joden te spreken, maar ook een capitulatie voor de geopolitieke druk vanuit linkse kringen. Ze keuren niet alleen de identiteitsassignatie goed, maar eisen deze zelfs op. Ten slotte vinden ze het gerechtvaardigd om Joden aan te vallen wanneer ze zich hiertegen verzetten. Voor de uitzonderlijke Joden zijn het niet de antisemieten die de verantwoordelijkheid voor het optreden van de Israëlische regering bij Joden overal ter wereld leggen, en zijn het evenmin de antisemieten die de begrippen ‘jodendom’, ‘zionisme’, ‘kolonisatie’ en ‘onderdrukking van de Palestijnen’ verwarren, maar de ‘slechte Joden’ die weigeren afstand te nemen van Israël. Door de verantwoordelijkheden om te draaien, wordt een wantrouwen en een vermoeden van medeplichtigheid aan het Israëlische beleid jegens alle andere joden verspreid.

Noch zionisme, noch antizionisme zijn ‘natuurlijke’ standpunten van Joden. De Joodse strategieën ten aanzien van antisemitisme en de opvattingen over Israël zijn politieke keuzes die binnen de Joodse wereld zijn geëvolueerd naargelang de historische gebeurtenissen en hebben altijd een pluraliteit aan reacties gekend. De pretentie om een norm of een tegennorm te belichamen maakt deel uit van een identiteitsbepaling die het wantrouwen jegens Joden alleen maar vergroot, zonder dat dit voor de Palestijnen ook maar iets oplevert.

De andere Joden als verdachten

Vanaf 7 oktober 2023 wordt het wantrouwen jegens Joden almaar groter. Uitingen van empathie voor de gijzelaars of Israëlische slachtoffers worden beschouwd als steun voor het Israëlische kolonialisme. De discussie over antisemitisme wordt gelijkgesteld met Israëlische propaganda en het aan de kaak stellen van antisemitisme met steun voor de moordpartijen in Gaza. […] Voor een deel van links mondt politieke, historische of ideologische kritiek op het zionisme uit in een obsessieve “jacht op zionisten”. We noemen het obsessief omdat deze jacht niet alleen gericht is op onvoorwaardelijke aanhangers van Israël, die het bloedbad in Gaza rechtvaardigen of het recht van de Palestijnen op zelfbeschikking ontkennen. De aanvallen nemen de vorm aan van een campagne die ook gericht is tegen mensen die simpelweg vinden dat een Joodse staat recht heeft om te bestaan. Humanistische standpunten die de bloedbaden van het Israëlische leger in Gaza afschuwelijk vinden, een staakt-het-vuren eisen, de kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever veroordelen en de Nakba erkennen, worden vijandig bekeken als ze het tweestatenvoorstel als oplossing voor het Israëlisch-Palestijnse conflict beschouwen. LFI-parlementslid Alma Dufour bestempelt Jérôme Guedj als “zionist” en beweert dat dit woord steun voor de Israëlische kolonisatie betekent[4]. PS-parlementslid Jérôme Guedj heeft echter herhaaldelijk de moordpartij in Gaza en de Israëlische kolonisatie aan de kaak gesteld. Opgemerkt moet worden dat dit uitgebreide gebruik van het woord “zionist” als een belediging vooral van toepassing is op Joodse personen en organisaties die antisemitisme aan de kaak stellen. La France insoumise, Les Verts, de CGT en de PCF, die ook voorstander zijn van de tweestatenoplossing, worden niet als “zionistische organisaties” bestempeld.

 

Na 7 oktober worden mensen die antisemitisme binnen de solidariteitsbeweging met Palestina – en zelfs daarbuiten – aan de kaak stellen, beschuldigd van “zionisme”, van steun aan de kolonisatie en zelfs van “de huidige genocide”.

 

De UJFP en Tsedek! nemen actief deel aan deze jacht op echte of vermeende zionisten op sociale media. Tijdens een door de UJFP en Tsedek! georganiseerde “internationale Joodse bijeenkomst” in maart 2024 roept Houria Bouteldja op om “een front te vormen tegen de linkse zionisten “[5] en noemde daarbij onder andere de Golem-beweging, die tijdens de mars tegen antisemitisme in november 2023 de confrontatie was aangegaan met het Rassemblement National. In de ”10 geboden van Golem“, het handvest van de beweging, staat echter dat ”Golem zich niet aansluit bij het zionisme, noch bij het antizionisme“[6]. Met “zionist” worden dus ook al diegenen aangeduid die antisemitisme aan de kaak stellen, zelfs dat van extreemrechts! Voor de aanhangers van deze obsessieve jacht op zionisten zou de strijd tegen antisemitisme, waar dat ook vandaan komt, in de kaart spelen van de Israëlische propaganda en een duidelijk bewijs zijn van “zionisme”. Zelfs als ze demonstreren voor een staakt-het-vuren, het Israëlische kolonialisme aan de kaak stellen, zelfs als ze deelnemen aan bijeenkomsten tegen Netanyahu, wordt de strijd tegen antisemitisme na 7 oktober beschouwd als een poging om “alle kritiek op Israël het zwijgen op te leggen”.

In plaats van bij te dragen aan de internationale druk voor een staakt-het-vuren of het stoppen van de agressie van de kolonisten op de Westelijke Jordaanoever tegen de Palestijnen, draagt de jacht op zionisten bij aan de uitsluiting en zelfs het in gevaar brengen van Joden en Jodinnen in de diaspora, evenals alle mensen die hen steunen. De beweging “Block Out” moedigt internetgebruikers bijvoorbeeld aan om zich af te melden voor persoonlijkheden “die geen standpunt hebben ingenomen ten gunste van Palestina”, en niet voor degenen die het Israëlische leger zouden steunen. Op sociale media circuleren lijsten van Joodse prominenten die als “zionisten” worden bestempeld, omdat ze empathie hebben getoond voor de Israëli’s, ongeacht hun uitspraken over Israël, het zionisme of Gaza. […]

 

Antisemitisme bagatelliseren, ontkennen, of de strijd tegen antisemitisme ridiculiseren

 

De UJFP wil de strijd tegen antisemitisme dichter bij andere antiracistische strijd brengen en de onverschilligheid, de inschikkelijkheid en zelfs de verantwoordelijkheid van de regering ten aanzien van andere racistische daden bestrijden. Deze intentie is prijzenswaardig en natuurlijk delen we deze. Maar terwijl wij streven naar een gezamenlijke strijd tegen racisme met het oog op wederzijdse versterking van de antiracistische bewegingen, waarbij elke gedeeltelijke overwinning op een bepaalde vorm van racisme een steunpunt vormt voor andere overwinningen op andere vormen van racisme, lijkt de UJFP de strijd tegen racisme te beschouwen als een soort communicerende vaten, waarbij vooruitgang in de strijd tegen antisemitisme ten koste zou gaan van de strijd tegen islamofobie, negrofobie of andere vormen van racisme. […]

De UJFP en Tsedek! zijn gespecialiseerd in vergelijkingen die bijdragen aan het tegenover elkaar plaatsen van herinneringen en het banaliseren van de Shoah. In “L’armée du crime” (Het leger van de misdaad), een tekst die op 9 oktober 2023 op de website van de UJFP werd gepubliceerd, wordt Hamas vergeleken met de verzetsgroep rond Manouchian. De titel van de tekst verwijst naar de kwalificatie van de antifascistische verzetsgroep door de nazi’s. Aangezien de moordenaars van Hamas worden geïdentificeerd met de verzetsstrijders uit de Tweede Wereldoorlog, worden de Israëli’s de nazi’s. Tsedek! trekt een parallel tussen Gaza en Auschwitz door de Israëlische steden te vergelijken met de woonplaats van Rudolf Höss, commandant van het concentratiekamp, ter gelegenheid van de release van de film Zone of Interest. Dergelijke vergelijkingen zijn contraproductief voor de Palestijnse strijd. Ze hebben daarentegen een concreet politiek effect: ze dragen bij aan een banalisering van de Shoah.

In mei 2021 publiceert de UJFP een tekst waarin de Shoah wordt omschreven als een “onwaarschijnlijke term die in 1951 door Israël is aangenomen”. Er staat dat we “de betekenis en het rumoer rond de strijd tegen antisemitisme, echt of vermeend, moeten bevragen”, dat het specifieke karakter van de vernietiging van de Europese Joden lag “in het feit dat zij blank en Europees waren” en dat zij door de nazi’s “tot slaven waren gemaakt ten dienste van Duitse bedrijven die voor de nazi-oorlogsinspanning werkten, tot het uiterste van hun fysieke uithoudingsvermogen, voordat zij werden vernietigd en tot as werden gereduceerd”. Het gaat hier om een hypermaterialistische analyse van links die het raciale antisemitisme van het nazisme uitsluit en een deel van La Vieille Taupe in het negationisme deed belanden. De tekst brengt ook het idee naar voren dat de Shoah het resultaat zou zijn van de kolonisatie van Europa […] en vergelijkt vervolgens, voor Frankrijk, de situatie van immigranten met die van de Joden tijdens de Shoah, in de ongelukkige traditie van het tegenover elkaar plaatsen van herinneringen: “Zouden de 37.612 kinderen van ongewenste buitenlanders van vandaag minder wegen dan de 11.500 gedeporteerde Joodse kinderen?”. Hij geeft toe dat voor de eersten “de geplande dood niet het doel van hun deportatie is”, maar herstelt de concurrentie: “Er zijn geen dubbele maatstaven om de status van het kind, Joods of niet, te analyseren”. De tekst veroorzaakt een schandaal bij verschillende historici, waaronder Dominique Vidal, die dicht bij de UJFP staat en niet aarzelt om de tekst als “negationistisch” te bestempelen. Naar aanleiding van de protesten van hun eigen kameraden trekt de vereniging de tekst terug en publiceert ze een verduidelijking. Zij erkent dat de tekst “de indruk zou kunnen wekken dat de genocide wordt ontkend, wat uiteraard niet overeenkomt met alles waar wij voor staan”, maar blijft bij haar stelling dat de praktijk van genocide vanuit de koloniën is geïmporteerd. De UJFP beveelt vervolgens boeken aan van de historici die kritiek op haar hebben geuit.[7]

 

Omdat ze het antisemitisme toeschrijven aan het bestaan van Israël, zijn de activisten van Tsedek! van mening dat het ‘de zionisten’ zijn – en niet de antisemieten – die het antisemitisme veroorzaken.

 

Rechtvaardiging van antisemitisme

 

Tsedek! en de UJFP gaan voorbij aan de geschiedenis van het antisemitisme en zijn sociale en culturele verankering in de Franse samenleving, door het zionisme en Israël aan te wijzen als de bron van het hedendaagse antisemitisme. Voor beide organisaties is de ontmanteling van de staat Israël de ultieme oplossing voor het probleem van antisemitisme. De haat tegen Joden bestond echter al lang vóór de oprichting van de staat Israël. Ter ondersteuning van zijn standpunt is Tsedek! van mening dat de “anti-Joodse uitingen van de Arabisch-islamitische massa’s” een reactie zijn op “het beleid van bezetting en vernietiging van de ‘Joodse staat’”[8], dat los moet worden gezien van “de antisemitische rassenhaat van de Europese volkeren”. Voor Tsedek! zou het gelijkstellen van de anti-Joodse daden van Europeanen met de anti-Joodse daden van de “Arabisch-islamitische massa’s” neerkomen op “een misbruik van de geschiedenis en concepten”[9]. Anti-Joodse daden door “de Arabisch-islamitische massa’s” zouden geen antisemitisme zijn, maar antikoloniale daden. Dit is de theorie van het ‘filosemitisme van de staat’[10], die zich in tegenspraak met de stelling van het “nieuwe antisemitisme” lijkt te plaatsen. Wat deze twee stellingen gemeen hebben, is dat ze antisemitische daden in wezen beschouwen als het werk van ‘Arabische moslims’. Deze bewering is verre van evident en moet in twijfel worden getrokken. Het is een selectieve interpretatie van antisemitische feiten en is niet empirisch bewezen. Het toeschrijven van anti-Joodse daden aan ‘Arabische moslims’ voedt niet alleen het islamofobe stigma, maar is ook een partijdige en culturalistische interpretatie. Het gaat dan niet meer om de strijd tegen antisemitisme, maar om het bijdragen aan een verhaal dat een politieke agenda dient.

Voor de UJFP is het anti-Joodse geweld van postkoloniale subjecten een misplaatste opstand, die verband houdt met “de gerechtvaardigde verontwaardiging over de Israëlische misdaden” die “het antisemitisme aanwakkert”, en beweert dat “antisemitische stereotypen ook worden gevoed door de medeplichtigheid van de CRIF aan het Israëlische beleid en de duidelijke partijdigheid van de machthebbers”[11]. De verantwoordelijken voor antisemitische daden zijn dus niet langer de daders, het antisemitisme of zelfs de samenleving, maar de Joodse instellingen en Israël in samenspanning met de Franse staat.

In een persbericht van 5 december 2014 over de antisemitische aanval op een Joods echtpaar dat werd ontvoerd en waarvan de vrouw werd verkracht, aarzelt de UJFP niet om te stellen “Want als Jood gelijk staat aan zionist, zoals de CRIF en onze regering willen, als Israël straffeloosheid wordt gegarandeerd en als elke antisemitische daad ‘bijzonder’ moet worden behandeld, terwijl alle andere racistische daden worden geminacht of genegeerd, of zelfs worden aangemoedigd of getolereerd, dan kan antisemitisme zich alleen maar ontwikkelen in ons land”[12]. In plaats van de identiteitsbepaling van de geopolitieke dwang af te wijzen door eraan te herinneren dat het de antisemieten zijn die de verantwoordelijkheid voor het optreden van de Israëlische regering toeschrijven aan joden overal ter wereld, bekrachtigt de UJFP de logica van de antisemieten. Omdat zij antisemitisme toeschrijven aan het bestaan van Israël, zijn de militanten van Tsedek! van mening dat het “de zionisten” zijn – en niet de antisemieten – die antisemitisme verspreiden. De belangrijkste uitdaging in de strijd tegen antisemitisme zou zijn om “de zionisten” uit linkse kringen te weren in plaats van antisemitisme te bestrijden.

Het wantrouwen jegens joden, die omdat ze zich niet identificeren als zodanig worden bestempeld als ‘zionisten’, kan uitmonden in een rechtvaardiging voor antisemitische moorden. Minder dan een week na de aanslagen op de Hypercasher legt de UJFP de motieven van de moordenaars als volgt uit: ‘Draagt de drager van een keppeltje niet ook vaak het insigne van de Israëlische parachutisten? Hij kan rustig demonstreren om het Israëlische leger en zijn bloedbaden in Gaza te steunen, of er zelfs aan deelnemen, want de nationale pers en de Franse regering houden hetzelfde discours als hij over de operatie ‘Protective Edge’. Hij staat aan de kant van de macht. Hij is blank, hij is westers, hij heeft het recht van de sterkste aan zijn kant“[13]. Het communiqué bevat noch het woord ”Hypercasher“, noch een woord voor de slachtoffers. Het wil een verklaring geven voor de toename van het antisemitisme, maar is in werkelijkheid een racistische rechtvaardiging van antisemitisme. Volgens het communiqué zou de “drager van een keppeltje” noodzakelijkerwijs een aanhanger zijn van “het Israëlische leger en zijn bloedbaden in Gaza”, een “blanke westerling” en noodzakelijkerwijs aan de kant van de macht staan. De UJFP bekritiseert de aanhangers van Israël die kritiek op de Joodse staat gelijkstellen aan antisemitisme door Joden te associëren met onvoorwaardelijke aanhangers van de staat Israël. Er bestaat geen geldig argument om een Jood aan te vallen als Jood. Zelfs de meest verachtelijke Jood die er bestaat, zou door antiracisten moeten worden verdedigd als hij als Jood wordt aangevallen, ongeacht wat hij van Israël vindt. Dat neemt niet weg dat de verachtelijke meningen die hij verkondigt of de daden die hij elders begaat, krachtig moeten worden bestreden en ondubbelzinnig veroordeeld.

 

De radicale ontkenning van antisemitisme leidt ook tot inschikkelijkheid ten opzichte van antizionisme dat gebaseerd is op complottheorieën.

 

Samenzweringsallianties

 

Door antisemitisme te reduceren tot het Israëlisch-Palestijnse conflict, het te beschouwen als een avatar van de botsing der beschavingen of een misplaatste antikoloniale opstand, wordt men blind voor de werkelijke dynamiek ervan, namelijk dat het zowel een vertekend wereldbeeld vertegenwoordigt als een politiek en sociaal instrument ter verdediging van de heersende orde overal waar het zich manifesteert. De moderne communicatiemiddelen hebben de wereldwijde verspreiding ervan in een stroomversnelling gebracht. Deze blindheid voor het multidimensionale karakter van antisemitisme houdt verband met een tegenstelling tussen solidariteit met de Palestijnen en de strijd tegen antisemitisme wanneer dat onder het mom van “solidariteit met Palestina” tot uiting komt. Door dit antisemitisme als een non-issue te beschouwen en het te reduceren tot een strategie van pro-Israëlische organisaties om de solidariteit met de Palestijnse strijd te neutraliseren, sluit de UJFP zich op in een ontkenning die ertoe leidt dat zij in de eerste plaats het antisemitische karakter van bepaalde misdaden in twijfel trekt, zoals de moord op Ilan Halimi, Mireille Knoll of andere slachtoffers van antisemitische moorden. Maar daar houdt de blindheid niet op. Het brengt de UJFP van Lyon ertoe haar steun te betuigen aan de burgemeester van Givors, René Balme[14], wanneer deze wordt beschuldigd van het hosten van holocaustontkennende websites en het steunen van Dieudonné en andere antisemitische activisten zoals Paul-Eric Blanrue.[15]

De radicale ontkenning van antisemitisme leidt ook tot inschikkelijkheid ten opzichte van complotdenken tegen het zionisme. Jacob Cohen is jarenlang lid van zowel de UJFP als Égalité et Réconciliation. Volgens ons onderzoek heeft hij sinds november 2010 contact met Alain Soral, aangezien hij op die datum een artikel publiceert met de titel “Hitler, een handig schrikbeeld voor de zionisten” op de website Égalité et Réconciliation. Hij vertegenwoordigde de UJFP in Lille tot ten minste december 2012, aangezien hij betrokken is bij een avond met als thema: “Kunnen we vrijuit spreken over Palestina? “[16]. Jacob Cohen, een uitzonderlijke Jood die als een echte steunpilaar voor Alain Soral fungeert, publiceert verschillende complottheorieboeken, zoals Le printemps des Sayanim (L’Harmattan, 2010), dat door de UJFP wordt gepromoot, en vervolgens Confession d’un Sayan (KK, 2016) bij Kontre Kulture, de uitgeverij van Alain Soral. Volgens Jacob Cohen zouden de “sayanim” een slapend netwerk zijn van “zionistische joden die in het kader van hun beroepsactiviteiten voor de Mossad werken”, bestaande uit informanten die over de hele wereld verspreid zijn en klaar staan om in actie te komen. De blindheid voor antisemitisme is geen op zichzelf staand geval. Pierre Stambul, woordvoerder van de UJFP, herhaalt al bijna twintig jaar de door de Sovjet-zionologie gesmede retoriek dat de zionisten bondgenoten waren van de nazi’s[17], en mengt zich regelmatig in de antisemitische complotwereld.

Hij voert steeds vaker actie samen met Christophe Oberlin, lijsttrekker van Europalestine in 2004 naast Dieudonné, Michel Collon (die beweert dat de aanslagen op Charlie Hebdo zouden zijn georganiseerd door Laurent Fabius), Jacques Baud (voormalig kolonel van het Zwitserse leger, die denkt dat Bin Laden niet verantwoordelijk zou zijn voor de aanslagen van 11 september 2001[18]) of Youssef Boussoumah, die de mogelijkheid overweegt dat de moordpartij op het Supernova-festival op 7 oktober 2023 een actie is van het Israëlische leger.

Het team van Haolam Hazeh (Twitch-kanaal van Tsedek!), aarzelt in een tekst die op de website van de UJFP werd gepubliceerd en vervolgens weer werd verwijderd, niet om retoriek te gebruiken die ontleend is aan het complotistische antizionisme van Soral: “Wij weigeren dat Frankrijk wordt aangetast door de zionistische pest, zoals Duitsland en Engeland dat waren” en bestempelt een reeks personen en organisaties als zionistisch die zich daar nooit toe hebben bekend, waarbij deze kwalificatie wordt uitgebreid tot alle linkse Joodse personen en organisaties die het niet eens zijn met de standpunten van de UJFP, in de puurste traditie van de stalinistische zionologie. [19]

In plaats van de UJFP of Tsedek! als een soort vrijbrief te gebruiken, of wie dan ook, raden we aan om een zelfstandige antiracistische politiek te ontwikkelen. Het is niet omdat een persoon of organisatie Joods is, dat zij noodzakelijkerwijs gelijk heeft in haar analyse van antisemitisme – met inbegrip van de auteurs van dit boek. Dit neemt niet weg dat er geluisterd moet worden naar mensen die racisme aan den lijve ervaren. Maar luisteren naar en gebruikmaken van de woorden van de “direct betrokkenen” om zichzelf te rechtvaardigen, lijkt ons een tegenstrijdige houding.

[1]            UJFP, « Le nouveau 4-pages actualisé de présentation de l’UJFP », augustus 2022 [online] geraadpleegd op 24/4/2024.

[2]           Collectif Tsedek!, « Manifeste Tsedek! », juin 2023 [online] geraadpleegd op 25/4/2024.

[3]           Eyal Sivan, « Le sionisme, négation du judaïsme », vidéo, Hors Série, 24 februari 2023 [online] geraadpleegd op 24/05/2024.

[4]           Alma Dufour op France info, 3 mei 2024 [online] geraadpleegd op 20/5/2024.

[5]           Tamara Rossi, « Un meeting juif international historique tenu à Paris, le 30 mars », Informations ouvrières, 05/4/2024 [online] geraadpleegd op 26/4/2024.

[6]           Golem, @collectif_Golem, Instagram, 19/02/2024 [online] geraadpleegd op 20/5/2024.

[7]           UJFP, « Mise au Point », Website van de UJFP, 05/05/2021 [online] geraadpleegd op 10/05/2024.

[8]           Tsedek!, « L’antisémitisme doit être combattu, son instrumentalisation aussi », Website van Tsedek!, 03/11/2023 [online] geraadpleegd op 10/05/2024.

[9]           Ibid.

[10]         Rudolph Bkouche, « Du philosémitisme d’État », Website van de UJFP, 27/04/2015 [online] web archive van 16/02/2023 geraadpleegd op 10/05/2024.

[11]         Pierre Stambul, « Israël contre les Juifs », Website van de UJFP, 19/02/2015 [online], geraadpleegd op 10/05/2024.

[12]         Bureau National de l’UJFP, « Créteil, une agression raciste qui nous indigne mais ne nous étonne pas », Site web de l’UJFP, 05/12/2014 [online], geraadpleegd op 10/05/2024.

[13]         Bureau National de l’UJFP, « Le piège tendu aux juifs de France », Website van de UJFP, 15/01/2015 [online] geraadpleegd op 10/05/2024.

[14]         Section lyonnaise de l’UJFP, « Soutien de l’UJFP-Lyon à René Balme », Website van de UJFP, 05/06/2012 [online] geraadpleegd op 10/05/2024.

[15]         Pascal Riché, « Le Parti de Gauche condamne Dieudonné, Blanrue et Meyssan », Le Nouvel Obs, 05/07/2012 [online] geraadpleegd op 10/05/2024.

[16]         « Mercredi 19 décembre à Lille : soirée sous le thème : “Peut-on parler librement de la Palestine ?” », L’Humanité, 17/12/2012 [online] geraadpleegd op 26/4/2024.

[17]         Pierre Stambul, « Sionisme et antisémitisme : quelques compagnonnages d’hier et d’aujourd’hui », Contretemps, 01/11/2022 [online] geraadpleegd op 26/4/2024.

[18]         Tribune collective, « L’armée du crime », Website van de UJFP, 09/11/2023 [online] geraadpleegd op 5/4/2024

[19]         Juives et Juifs Révolutionnaires, « Haolam Hazeh contre la “peste sioniste” » (sic) en France, en Allemagne, en Angleterre, et sur Mediapart », Website van de JJR, 15/02/2023 [online], geraadpleegd op 10/05/2024.